گزارشهای جدید از وضعیت تجارت محصولات آرایشی و بهداشتی در کشور حاکی از وجود یک «عدم تقارن استراتژیک» عمیق در این بازار است. بر اساس این گزارشs، واردات رسمی عمدتاً بر تکنولوژی، فرمولاسیون و مواد اولیه باکیفیت غربی متمرکز شده است تا چرخه تولید داخلی را بچرخاند، در حالی که صادرات ایران همچنان به فروش محصولات نهایی با قیمت پایین محدود مانده است.
نکته حائز اهمیت در تحلیل این بازار، نقش پررنگ واردات غیررسمی است. آمارهای گمرکی تنها بخشی از واقعیت را نشان میدهند و با توجه به اینکه بخش عمدهای از نیاز بازار مصرفی کشور (برآوردی بین ۲ تا ۴ میلیارد دلار) از مسیرهای قاچاق و غیررسمی تأمین میشود، تحلیل دادهها بدون در نظر گرفتن این حجم پنهان، دشوار و گمراهکننده خواهد بود.
بررسی آمار تجارت رسمی در ۹ ماهه سال ۲۰۲۵ نیز تصویری از تراز تجاری منفی را ترسیم میکند. مجموع مبادلات این گروه کالایی در این مدت به حدود ۳۵.۷ میلیون دلار رسیده که شامل ۸.۹ میلیون دلار صادرات و ۲۶.۷ میلیون دلار واردات است؛ به این معنا که حجم واردات تقریباً سه برابر صادرات بوده است.
شکاف ارزش افزوده در این زنجیره تجاری نیز بسیار چشمگیر است. واردات با حجم کم اما ارزش بالا صورت میگیرد به طوری که میانگین قیمت هر تن واردات به ۵۱ هزار دلار میرسد. در مقابل، صادرات ایران پرحجم اما کمارزش است و میانگین قیمت هر تن صادرات تنها ۳,۴۰۰ دلار برآورد میشود. این ارقام به وضوح عدم توازن ارزشافزوده در تجارت محصولات آرایشی کشور را نشان میدهند.
از نظر شرکای تجاری، مناطق آزاد به عنوان هابهای اصلی پردازش و لجستیک در واردات رسمی نقش دارند و پس از آن، ایتالیا به عنوان پیشتاز تکنولوژیک، فرانسه و امارات متحده عربی مهمترین مبادی واردات هستند. در سمت صادرات نیز تمرکز شدید منطقهای مشاهده میشود؛ جایی که عراق با ۴۰ درصد سهم، بزرگترین خریدار محصولات آرایشی ایران است و افغانستان و پاکستان در رتبههای بعدی قرار دارند.