سال ۲۰۲۵ برای رهبر چین با پیروزیهای دیپلماتیک و استراتژیک به پایان میرسد؛ اما زیر این لایهی اقتدار، چالشهای ساختاری جدی نهفته است:
- غلبه بر جنگ تجاری: چین با استفاده از اهرم «عناصر نادر خاکی»، واشینگتن را مجبور به عقبنشینی در تعرفهها کرد. مازاد تجاری چین برای اولین بار از ۱ تریلیون دلار فراتر رفت و شرکتهای تراشهسازی و هوش مصنوعی آن علیرغم محدودیتها جهش کردند؛
- تثبیت جایگاه بهعنوان ابرقدرت همتراز: نشست «G2» با ترامپ در کره جنوبی و تغییر لحن تندروهای آمریکایی (مانند مارکو روبیو)، عملا اعتبار پکن را به عنوان قطب دوم قدرت جهانی تثبیت کرد؛
- استراتژی «قدرت و مقاومت»: پکن به این باور رسیده که در برابر فشار آمریکا، اقتدار بیش از سازش پاسخ میدهد. عقبنشینی ترامپ در برخی حوزهها (مانند محدودیتهای صادراتی و مسئله تایوان) این باور شی جینپینگ را تقویت کرده است؛
- بحران در خانه: برخلاف موفقیتهای خارجی، اقتصاد داخلی چین با رکود در بخش مسکن، کاهش سرمایهگذاری (اولین انقباض از ۱۹۹۸) و افت خرید مصرفکننده مواجه است. همچنین پاکسازیهای سیاسی گسترده در ارتش و حزب، نشاندهنده تلاطمهای جدی در ساختار قدرت پیش از کنگره سال آینده است؛
- اولویت ۲۰۲۶: چین همچنان بر مدل «توسعه صنعتی مدرن» تاکید دارد و علیرغم هشدارهای اروپا، حاضر به تغییر مدل تولیدمحور خود نیست.